Bram Vermeulen

journalist

Posts Tagged ‘pleegkinderen’

In Turkije bestaat nauwelijks pleegzorg

In Turkije is amper pleegzorg
Istanbul.

First published: NRC Handelsblad, 19 MAART 2013.

Turkije maakt een hoop herrie over de Nederlandse pleegzorg. Maar hoe is het eigenlijk in Turkije geregeld?

Door onze correspondent Bram Vermeulen
ISTANBUL. Je vindt ze op de trappen van de metrostations. Met zakdoekjes leurend op het plein. Met hun neus tegen de ramen van de restaurants.

In Istanbul en andere grote steden van Turkije zijn wezen of kinderen uit instabiele gezinnen meestal aan zichzelf overgeleverd. Er is een ministerie voor Familiezaken en Sociaal Beleid, maar dat noemt het aantal pleeggezinnen in deze metropool verwaarloosbaar. „We hebben in totaal 140 pleeggezinnen in Istanbul”, zegt een medewerker van het ministerie. In een stad van 17 miljoen inwoners.

Pleegzorg zoals in Nederland of Duitsland bestaat niet in Turkije. Kinderen die worden weggenomen bij hun biologische ouders, komen meestal terecht in tehuizen. Op de website van het ministerie voor Familiezaken wordt Europa als voorbeeld genoemd. „We willen de zorg professionaliseren, net als in Duitsland”, zegt de medewerkster. Als ze al pleeggezinnen kan vinden, dan hoeven ze slechts aan drie voorwaarden te voldoen: ouder dan 25 jaar, een Turks paspoort en een salaris. „Religie? Nee, daar vragen we nooit naar.”

Die uitspraken zijn opvallend gezien de ophef die in Turkije is ontstaan rond de pleegzorg van duizenden Turkse kinderen bij christelijke gezinnen in Nederland, Duitsland en België. Turkije noemt dat „gedwongen assimilatie”. Het negenjarige Turkse jongetje Yunus vult de krantenpagina’s omdat hij tegen de zin van zijn biologische moeder is ondergebracht bij een lesbisch ouderpaar in Den Haag. Het stel is door alle ophef ondergedoken.

Assimilatie
De Turkse vicepremier Bekir Bozdag kondigde aan alle zeilen bij te zetten „om die kinderen terug te krijgen bij de biologische ouders of bij een gezin dat wel hun goedkeuring heeft”. De voorzitter van de Turkse commissie voor mensenrechten sprak in een interview met deze krant afgelopen week over „assimilatie” van Turkse kinderen bij christelijke gezinnen. „Het kind wordt weggerukt bij zijn ouders en op een weg geplaatst van langzame assimilatie.” Turkse Nederlanders roepen op Facebook op tot actie: „Holland, blijf van onze kinderen af.”

De ophef heeft er toe geleid dat de sociale instanties die zich in Turkije met verwaarloosde of misbruikte kinderen bezighouden op kousenvoeten lopen. „Journalisten zijn onze vijand nu”, zegt de directeur van een kinderopvanghuis in het stadscentrum van Istanbul. Hij wil geen commentaar geven, behalve dat er te weinig pleeggezinnen beschikbaar zijn in deze stad.

Dat is ook de zorg van de vrouw van premier Recep Tayyip Erdogan, die donderdag naar Nederland komt. Emine Erdogan startte in december een project met de naam „de ambassadeurs van het hart”, met als doel het aantal tehuizen terug te dringen en meer pleeggezinnen te organiseren. „Volgens Europees model.”

Armeniërs
99 procent van de Turken is volgens de officiële registers „moslim”. Hier ging bijna een eeuw van gedwongen assimilatie aan vooraf. Totdat de huidige regeringspartij AKP van Erdogan in 2002 aan de macht kwam, was Koerdisch een verboden taal en werden Koerden „bergturken” genoemd. Bij de Armeense krant Agos schatten ze dat een half miljoen christelijke Armeniërs na de Eerste Wereldoorlog werden opgenomen in Turkse gezinnen en werden bekeerd tot islam.

Nadat de hoofdredacteur van de krant, Hrant Dink, had geschreven over de Armeense wortels van een heldin uit de Turkse geschiedenis, Sabiha Gökcen, werd hij aangeklaagd wegens „belediging van Turkendom”. In 2008 schoot een ultranationalist hem dood op de stoep van zijn krant.

Toch heeft Hermine Sayan van de Hrant Dink Stichting begrip voor de gevoeligheid van de Turkse Nederlanders voor „assimilatie”. „Van de ene kant kun je de Turken beschuldigen van meten met twee maten. Ze willen meer nemen dan ze zelf geven. Noem het neo-Ottomanisme. Maar ik denk dat het belangrijk is dat je luistert naar de zorgen van de biologische ouders. De pijn in het hart van iemand die is bekeerd, zal nooit verdwijnen. Daar weten wij alles van.”

Voor zover bekend zijn er geen recente voorbeelden bekend van Turkse kinderen van christelijke ouders die bij islamitische pleeggezinnen zijn ondergebracht. Waar nodig, springen andere christelijke gezinnen bij.

Hermine Sayan: „Ik geloof best dat een lesbisch stel goed voor een kind kan zorgen. Maar ik ben ook een echte christen en ik zou er problemen mee hebben als mijn kind door een gezin met een andere cultuur zou worden opgevoed. De keuze moet aan de biologische ouders worden overgelaten.”